جلسه بيست وهفتم (آيه آيه تا روشن شدن حق)

جلسه بيست وهفتم (آيه آيه تا روشن شدن حق)

حضرت آيت الله سيد محمد تقي مدرسي در شب سي ام ماه مبارك رمضان به جمع بندي آيات مباركه سوره فصلت پرداختند. وي در اين جلسه كه آخرين شب اين جلسات بود فرمودند معمولا در قرآن كريم مطالب ابتداي سوره در انتهاي همان سوره به شكلي آمده است. در ابتداي اين سوره اشاره به بحث قرآن كريم بود و در اين دو آيه پاياني هم همان مضامين آمده است. انسان بايد سعي كند خودش را بشناسد كه اينچنين بهتر مي تواند بر نفس اماره خود غالب شود. يك ويژگي اي كه اساساً در بشر وجود دارد محتاط بودن اوست. و قرآن كريم هم از اين اهرم براي اصلاح و فلاح انسان استفاده مي كند. هر جا انسان احتمال خطر بدهد احتياط مي كند. و به نسبت هرچه خطر احتمالي بيشتر باشد احتياط او بيشتر خواهد بود. خداوند انسان ها را به خطر جهنم و ابدي شدن در آن عذاب هشدار مي دهد. و انسان عاقل و محتاط بايد آن را جدي بگيرد. در اين آيه هم خداوند به همين مطلب اشاره دارد كه حواستان باشد اگر اين كتاب از جانب خدا باشد و شما قبول نكرديد عاقبت در شقاق بعيد خواهيد بود. و هيچكس گمراه تر از آن فرد نيست.

مرجع عاليقدر و مفسر اخلاقي فرمودند راه سعادت اين است كه انسان همه ي آيات را به خودش بگيرد. فكر نكنيم چون اينجا اسم كفار برده شده پس مخاطب آيه فقط آنانند. همه ما تا لحظه مردن در معرض گمراهي و سقوط هستيم. ذات بشر خواب آلود و غفلت زده است. خداوند متعال آيات مختلف و حقايق واقعي را بارها و بارها به طرق مختلف به ما مي فهماند كه خوب حجت بر ما تمام شود. بعد از آن اگر هدايت نشد ديگر مسئوليت با خود اوست و نمي تواند به خدا اعتراضي داشته باشد.

يكي از بارزترين آياتي كه خداوند نشانمان مي دهد وجود خودش در شدائد و سختي هاست. مومن و غير مومن فرقي نمي كند وقتي گرفتار مي شود سراغ يك وجود مي رود و آن خداست. مثل كشتي شكسته اي كه در دل موج ها فقط از يك نفر اميد نجات دارد. خداوند بشر را مبتلا مي كند تا آنها متوجه خدا شوند. به اين آيات و نشانه ها آيات انفسي مي گويند. آياتي كه با روح و جان درك مي شود. البته چشم و گوش و اعضا هم آيات انفسي هستند ولي مصداق كامل آيات انفسي آن دسته اول است.

ايشان به آيات آفاقي هم اشاره كردند كه نظم حاكم بر جهان به طور كلي آيات آفاقي است. نظمي كه گاهي در كهكشان و سيارات تجلي مي كند و گاهي در اتم. گاهي در حيوان مي بينيم و گاهي در گياه. مومن هر چه در طبيعت و در خودش ببيند خدا را در آن مي بيند. در هر چيزي بايد به دنبال خدا گشت. فكر و ذكر و نگاه و خواب و بيدار مومن بايد خدا باشد. داستان هاي تاريخي و تماثيل قرآن هم جزء همين آيات مي باشد. خداوند در اين آيه مي فرمايد ما همه اين آيات را در آفاق و انفس نشانشان مي دهيم تا اينكه براي او روشن گردد كه خدا حق است. آيا همين براي او كافي نيست كه خداوند بر هر چيزي شاهد و ناظر است؟. انسان مومن بايد برسد به آنجا كه خداوند را شهيد بر هر چيزي ببيند.

اما باز هم بشر شك دارد به لقاء خدا. و زماني كه شخص بتواند با تلاش و مجاهد اين شك را از خود دور كند و به قرآن ايمان بياورد به قله استقامت خواهد رسيد.

ايشان در شب آخر بحث تدبر در قرآن با اشاره اي به جريان مظالم حضرت فاطمه زهرا سلام الله عليها بحث را خاتمه دادند و مجلس تفسير امسال با ذكر مصيبت مادر سادات توسط مرثيه خوانان به پايان رسيد.

و صلی الله علی محمد و آله الاطهار.
تفسیر سوره مبارکه فصلت
رمضان المبارک ۱۴۳۶

دیدگاه شما

ایمیل شما منتشر نمی شود.خانه های ضروری نشانه گذاری شده است. *

*

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>